آن کسی که می گفت دوستت دارم،

عاشقی نبود که به شوق من آمده باشد

رهگذری بود که روی برگ های خشک

پاییزی راه می رفت و صدای خش خش برگها

همان آوایی بود که من گمان می کردم

می گفت : دوســــــــــتت دارم!

به او بگوييددوســــــــــتت دارم...

آسمان همچو صفحه دل من

 
روشن از جلوه های مهتابست
......

ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر تو ام سنگین شده
ای به روی چشم من گسترده خویش
شادیم بخشیده از اندوه پیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستیم ز آلودگی ها کرده پاک
ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه مژگان من
ای ز گندمزار ها سرشارتر
ای ز زرین شاخه ها پر بارتر
ای در بگشوده بر خورشیدها
در هجوم ظلمت تردید ها
با تو ام دیگر ز دردی بیم نیست
هست اگر ‚ جز درد خوشبختیم نیست
ای دل تنگ من و این بار نور ؟
هایهوی زندگی در قعر گور ؟
ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پیش از اینت گر که در خود داشتم
هر کسی را تو نمی انگاشتم
درد تاریکیست درد خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن
 سرنهادن بر سیه دل سینه ها
سینه آلودن به چرک کینه ها
در نوازش  ‚ نیش ماران یافتن
زهر در لبخند یاران یافتن
زر نهادن در کف طرارها
گمشدن در پهنه بازارها
آه ای با جان من آمیخته
ای مرا از گور من انگیخته
 چون ستاره با دو بال زرنشان
آمده از دوردست آسمان
از تو تنهاییم خاموشی گرفت
پیکرم بوی همآغوشی گرفت
 جوی خشک سینه ام را آب تو
بستر رگهایم را سیلاب تو
در جهانی این چنین سرد و سیاه
با قدمهایت قدمهایم براه
ای به زیر پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده
گیسویم را از نوازش سوخته
گونه هام از هرم خواهش سوخته
آه ای بیگانه با پیراهنم
آشنای سبزه زاران تنم
آه ای روشن طلوع بی غروب
آفتاب سرزمین های جنوب
آه آه ای از سحر شاداب تر
از بهاران تازه تر سیراب تر
عشق دیگر نیست این ‚ این خیرگی ست
چلچراغی در سکوت و تیرگی ست
عشق چون در سینه ام بیدار شد
 از طلب پا تا سرم ایثار شد
 این دگر من نیستم  ‚ من نیستم
حیف از آن عمری که با من زیستم
ای لبانم بوسه گاه بوسه ات
خیره چشمانم به راه بوسه ات
ای تشنج های لذت در تنم
ای خطوط پیکرت پیراهنم
آه می خواهم که بشکافم ز هم
شادیم یکدم بیالاید به غم
آه می خواهم که برخیزم ز جای
همچو ابری اشک ریزم هایهای
این دل تنگ من و این دود عود ؟
در شبستان زخمه ها ی چنگ و رود ؟
این فضای خالی و پروازها ؟
این شب خاموش و این آوازها ؟
ای نگاهت لای لایی سحر بار
گاهواره کودکان بی قرار
ای نفسهایت نسیم نیمخواب
شسته از من لرزه های اضطراب
خفته در لبخند فرداهای من
رفته تا اعماق دنیا های من
 ای مرا با شعور شعر آمیخته
 این همه آتش به شعرم ریخته
 چون تب عشقم چنین افروختی
 لا جرم شعرم به آتش سوختی

دوباره آسمان من٬پراز ستاره میشود

دوباره آسمان من٬پراز ستاره میشود

دلم برای غصه ها٬چو آشیانه می شود

دوباره با سکوت تو٬سخن سرای قلب من

پراز تبسم تو و٬پراز ترانه نی شود

دوباره قصه های من٬به یلد قلب پاک تو

به روح سبز کاغذم٬چه عارفانه می شود

سکوت سرد خواهشم٬ونغمه ی نیاز تو

دوباره ساده جاری و چه خالصانه می شود

دوباره نازنین دلم٬غریب راه آرزو

نبودن صدای تو٬درد شبانه می شود

به یاد نغمه ی فروغ٬مصدق و مشیری ام

دوباره دلنوشته ام٬چه شاعرانه می شود

غزل رخ چشم ترت٬بلور نغمه های دل

چکیدن سرشک من٬چه بی بهانه می شود

چکامه های بودنم٬پراز حضور سرخ تو

دوباره شعر من ببین٬چه عاشقانه می شود  

I love you more than you can imagine

...............................................